Parallel universum

In een parallel universum heb ik het al gemaakt. Doen wat ik wil doen. Kopen wat ik wil kopen. De liefde krijgen die ik verdien te krijgen. Wat een prachtig universum!

Recentelijk heb ik geleerd dat er verschillende universums zijn. Het ligt aan jezelf om ervoor te kiezen in wat of waarin jij gelooft. Ik geloof erin dat er verschillende universums zijn waarin jouw leven er heel verschillend uit ziet. Het is aan jou om ervoor te zorgen dat deze universums elkaar kruisen zodat jouw huidige universum parallel gaat lopen met het universum waarin jij wil leven.

Klinkt gek hè?

Het klinkt gek en is zeer zeker makkelijker gezegd dan gedaan. Het kruisen van deze universums is ook zeer zeker niet makkelijk. Ik zou liegen als ik zeg dat ik weet hoe dit moet. Want wat weet ik nou van het leven? Ik ben zelf nog steeds op zoek naar mijn linkersok. Maar ik merk wel dat mijn verschillende universums elkaar de laatste tijd steeds kruisen. Doordat ik mij steeds bewuster wordt van de persoon die ik ben en de persoon die ik wil zijn.

Bewuster zijn van waar ik naartoe wil brengt gemengde gevoelens mee. Enerzijds wil ik harder gaan om daar te komen. Dat zorgt ervoor dat ik andere dingen aantrek. Mensen die willen groeien. Situaties die ervoor zorgen dat ik besef wat nodig is om te komen waar ik moet zijn. Anderzijds weet ik nu wat ik allemaal kan hebben en weet ik hoe goed het leven kan zijn. Dat zorgt ervoor dat ik nu eigenlijk aan aan het settelen ben. Er groeit een ongeduldigheid. Ik raak ongeduldig omdat ik nog niet ben waar ik moet zijn. Dit zorgt ervoor dat ik dagen geïrriteerd rond kan lopen zo van “waarom ben ik nog niet rijk?”

De balans hierin vinden is iets waar ik dagelijks aan werk. Wanneer ik die heb gevonden zijn jullie the first to know!
ATBN

Angsten.

“The thing you are most afraid to write. Write that.

– advice to young writers”

As told by Nayyirah Waheed. Een hele talentvolle poëet. Ik kan me voorstellen dat Nayyirah met deze uitspraak de diepte in wil gaan. Maar jullie kennen nuchtere Nien. Ik ga het even oppervlakkig aanpakken en jullie een verhaal vertellen. 

Wie mij volgt op Facebook weet dit, zo niet let me start from the beginning. Ik heb mezelf een lange tijd gediagnosticeerd met insomnia. (Ik speelde dokter en zei dat ik een serieus probleem had om in slaap te vallen.) Omdat ik serieus moeite had met slapen en in slaap vallen. En naast de meerdere issues die ik heb houd ik ook niet van de echte dokter en/of medicijnen slikken. 

Ik probeerde verschillende dingen. Een ding wat ik probeerde is mediteren. Ik gebruikte een app hiervoor. Nu ik dit schrijf besef ik me dat het probleem hierna eigenlijk is weggegaan. Maar het kan ook komen door de recentelijk positieve veranderingen in mijn leven, onder andere mijn mindset. Anyways, ik slaap als een roosje. Als melanin Doornroosje zelfs. 

Oke ik ga even een omweg maken van het onderwerp, stay with me now. Ik heb een grote nicht, Dian, waar ik sinds klein kind af en toe bij slaap. Zij is erg spiritueel aangelegd. En sinds kleins kijk ik vreselijk daartegen op. Zij en de spiritualiteit fascineren mij. Ik ben mij dan ook, met babysteps, erin gaan verdiepen. 

Denk hierbij aan het mediteren en er sterk in geloven dat jouw brein een wapen is. Wish it, think it, get it. Ik ben oprecht van mening dat je mind so powerfull is dat het bij wijze van spreken een ziekte kan overwinnen. Het enige wat ik niet heb gekeken is, ‘the secret’ maar ik heb een korte aandachtspanne dus documentaires zijn heel moeilijk voor mij. 

Maar een dag vertelde ik haar over de film inception en dat ik eigenlijk nooit droom. Toen vertelde ze mij dat ik mijn eigen dromen kan creëeren als ik hiermee oefen. En ze zette een meditatie tape aan. Ik droomde dat ik een cowboy was en op een paard door de stad galoppeerde. Het was fijn.

Now back to the story. Als je mij als kind vroeg om mijn angst(en) te benoemen dan was het simpel. Muizen. Ik heb een muizenfobie. Ik moet ook altijd met de deur dicht slapen, waarom zal ik in een ander verhaal vertellen. Maar met de jaren zijn er een paar random angsten bij gekomen. Zo ben ik nu bijvoorbeeld bang voor vogelpootjes afdrukken in de sneeuw. Ik verander mijn route als ik dat zie. En ik ben sinds de film ‘mirrors‘ bang voor spiegels.

De laatste weken merk ik op dat ik droom. Of nou ja ik las ooit dat iedereen droomt alleen niet iedereen onthoudt het. Maar ik droom heftig en ik onthoud het ook. Ik merk ook op dat ik m’n dromen begin te controleren. Ik kan ze lichtelijk sturen. Het lijkt alsof een klein fragment van mijn dag in mijn hoofd blijft hangen en dat het onderwerp van mijn droom is. 

Doordat de dromen over een fragment van mijn dag gaan en niet hele non-fictieve dromen zijn, is het heel moeilijk ze te scheiden met de realiteit. Laatst droomde ik over een appgesprek, waarvan ik dus echt moest controleren of deze gevoerd is of niet. 

Deze dromen waren allemaal leuk, tot vandaag. Ik keek een trailer van een horrorfilm op Facebook. En die ene fractie van mijn 16 urige dag is blijven hangen en heeft een nachtmerrie gevormd. 

Ik droomde dat ik met een kennis in de lift stond en we grapjes maakte over enge dingen in de spiegel. Maar een man die ook in de lift stond zei al, don’t. Toen stopte deze lift en zei die man; jullie willen grapjes maken toch? Hij pakte mij en stopte me in een horrorachtige kamer. Waar ik dus de nacht moest overleven.

Ik voelde de letterlijke angst gewoon. En moest mezelf na een tijdje wakker maken uit deze nachtmerrie. Hoe ik dit deed was letterlijk uit de film inception. Ik kalmeer mezelf, kijk rond in de omgeving en zoek naar het onrealistische. En praat dan met mezelf.

– Nien, jij zal nooit grapjes maken met spiegels. Dit is een droom.

– Nien, je ziet deze kennis niet zo vaak om in zo een situatie met hem te belanden. Dit is een droom.

– Nien, je ziet alles helder behalve die man die je uit de lift greep. Dit is een droom.

– Nien, kijk rond in deze horrorkamer. Ken je het? Ben je hier ooit geweest? Nee! DIT IS EEN DROOM!

En ik schrok wakker. En ik ben bang. En ik schrijf. En ik deel. Yeah het is nu 05.58 maar zo zie je maar, er is op elk moment een verhaal te vertellen. Imma try to sleep now, maar HET LICHT BLIJFT AAN!

– as told by Nienie.

Closure.

As I write this, geef ik jullie een stukje van mezelf. Ik vind dat dit kan. Ik vind dat dit mag. Ik kan er eindelijk open over zijn, ik kan eindelijke de groei in mijn levensloop zien.

Dit klinkt allemaal als wartaal voor jullie hè? Ik spoel even terug.

Voor ASTOLDBYNIENIE was ik al aan het schrijven. Ik schrijf eigenlijk altijd, mijn oude agenda’s van de middelbare school zitten vol met teksten alsof het een dagboek is. Vanaf 2015 begon ik te schrijven in word en sloeg ik deze teksten op in een map genaamd ‘random thoughts’. Schrijven werkte therapeutisch voor mij. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en had geen manier om met al mijn emoties om te gaan. De emoties waar ik toen mee dealde waren verdriet (om een aantal familieleden en vrienden die ik verloren had) en liefde.

November 2015 begon ik mijn teksten een titel te geven. Ik noemde een tekst ‘Closure’. Met de tijd die verder liep en de ontwikkelingen in mijn leven schreef ik meer. Toen kwam ‘Closure 2’ en dit ging door tot ‘Closure 5’ en vervolgens schreef ik ‘Closure lost count’. Closure was voor mij echt heel privé, er is maar 1 vriendin die dit heeft gelezen. En elke keer dat ik het terug las dacht ik “wow sis, do you wanna talk about it?”

Voordat ik dit verhaal ben gaan schrijven heb ik ‘Closure’ weer teruggelezen. Ik kan het nu teruglezen met een glimlach. Ik zie de groei die ik heb doorgemaakt. Van jong en onzeker en hopeloos verliefd in closure 1, naar werkend aan mezelf genoegen nemen met Chanice en in de liefde een this too shall pass attitude in closure 5.

Het zit in mijn natuurlijke aard om dingen graag te af te kunnen sluiten. Vriendschappen, relaties, het verliezen van personen. Closure begon ik te schrijven omdat ik veel dingen niet kon afsluiten. En het ging aan me knagen. Ik schreef ooit, closure is net als een happily ever after, niet iedereen krijgt het.” Ik denk dat ik dit schreef om mezelf tot rust te brengen. Maar daar ben ik het niet meer volledig mee eens. Ik vind nu dat als je behoefte hebt aan closure, je het zelf moet creëren. Het maakt je emoties niet minder, maar het zorgt ervoor dat je verder kan in het leven.

Mijn closure heb ik grotendeels gevonden door te schrijven. Schrijven over mijn verdriet, schrijven over mijn gevoelens, schrijven over mijn doelen. Funfact; als afscheidsgebaar voor het verlies van mijn dierbare heb ik ‘family first’ getatoeëerd. En om verder te kunnen gaan op liefdesgebied heb ik al mijn gevoelens in een brief geschreven en deze opgestuurd.
Dit alles zorgt er niet voor dat de pijn weg gaat, maar voor mij persoonlijk creëerde het ruimte voor een nieuwe start. Want waar een deur sluit, opent een andere. And I can’t wait to see wat het universum voor mij in petto heeft.


– as told by Nienie 

ALLES. ALLES.

Hi, van tevoren wil ik even mijn excuses aanbieden. Ik heb een geweldig feest weekend achter de rug en beloofd daarover te schrijven. Maar na gisteren de film ‘EVERYTHING, EVERYTHING’ gezien te hebben ben ik geïnspireerd geraakt om dieper dan dit feest weekend te gaan. 

Dit is geen spoiler of review. Maar de film heeft wel degelijk een connectie met mijn verhaal dus ik ga kort uitleggen waar het over gaat.

Een jongevrouw Maddy leeft beperkt vanuit haar huis omdat zij een ziekte heeft. Zij heeft last van haar immuunsysteem dus als zij naar buiten gaat is ze vatbaar voor alle bacteriën en overleeft zij dit niet. Binnen de beperking van haar ziekte presteert ze het toch om zodanig van het leven te genieten door middel van haar rijke fantasie. Natuurlijk ontmoet ze een jongeman en wil zij niet meer leven in deze fantasie maar werkelijk leven. She wants to experience everything. Everything. 

Door een geweldig plottwist weet ze door die fantasie barrière te breken. Ik ga niet teveel zeggen but y’all should watch this movie. Online of vanaf 17 augustus in de Pathé. Nee dit is niet gesponsord, I am not on that sponsor shmoney yet!

Ik persoonlijk houd veel van films. Ik zoek bijna altijd een connectie/overeenkomst tussen de hoofdpersoon of personen en mezelf. Behalve bij horror, we have no connection and I’m too blessed by black Jesus to create one.

Door everything, everything begon ik na te denken over de overeenkomsten tussen Maddy en mezelf. Dit nadenken gebeurt gewoon om 02.30 in m’n slaap. Ik kan niet doorslapen en moet deze woorden kwijt.

Ik herken de grote fantasie van Maddy bij mezelf. Sommige mensen hebben plannen, dromen of wensen. Die zij door een beperking, hetzij een ziekte hetzij angst of geld, niet kunnen uitvoeren. Ik noem deze mensen de dromers. Ik was zelf ook een dromer. Ik wilde altijd veel. Maar door mijn persoonlijke beperkingen bleef ik als het ware binnen de hokjes kleuren. 

Ik beperkte mezelf in van alles. Doen wat ik leuk vind. Omgaan met bepaalde personen. Mijn hart op mijn tong dragen. Mijn verhaal met de wereld delen. 

In de film wilde Maddy niet meer alleen fantasierijk leven. Ze wilde werkelijk leven en alles ervaren. Deze switch maakte zij door de liefde, ze werd verliefd op Olly.


Ik heb gemerkt dat ik ergens dit jaar deze switch ook heb gemaakt. Door niet meer fantasierijk te leven. Maar door echt te leven. Voor mij is deze switch ook gekomen door liefde. Maar een ander soort liefde. Not to sound cheesy but selflove. Major key! Het moment dat ik mezelf in de spiegel aan kon kijken en kon zeggen, jij verdient meer dan alleen alles mee te maken in je hoofd…ben ik echt gaan leven. 

You have to speak things into existence is een van m’n mantras. En ik zeg nu tegen het universum, en tegen jullie lezers, mijn tijd is nu. I never felt better. Ik wil ook intens genieten, lachen, feesten, reizen en houden van alles. ALLES.   

– as told by Nienie

Introduction…

Hi, ik ben Chanice. Ook wel Niecje, Nienie, Poes, Kat of Harley. Hier kan je een korte beschrijving over mij vinden. Maar er is zoveel meer te vertellen dan een korte beschrijving.

Wie ben ik? Wat ben ik? Wat zijn mijn dromen? Wat zijn mijn passies? Wat zijn mijn angsten? Waarom as told by Nienie? Waar wil ik naar toe? Waar kom ik vandaan? Eigenlijk zijn dit best persoonlijke vragen. Maar van nature ben ik een, ik noem het ‘sharer’. Een open boek. Ik deel graag. Niet mijn voedsel. Stay! Away! From! My! Food! Maar ik deel wel graag verhalen, ik deel graag mijn visies. Ik lees ook graag verhalen van anderen. En discussieer graag hierover.

Door middel van verschillende verhalen, gedichten en eventuele filmpjes laat ik jullie kennismaken met mij en andere storytellers. Onderin de tekst staat altijd “as told by…”, zodat het duidelijk is wiens verhaal je hebt gelezen.

Waarom as told by Nienie?

Deze vraag kan al opgesplitst worden in 2 subvragen… Waarom ik ervoor kies om dit platform op te richten? Ik vind het leuk om te schrijven. Het helpt met nadenken over het leven. Het is rustgevend als het te druk wordt in mijn hoofd. En heel af en toe vind ik het moeilijk om mezelf verbaal uit te drukken. In mijn hoofd klinkt het dan allemaal super. Maar voor mijn gevoel komt het er dan heel gek uit.

Wat jullie trouwens ook moeten weten over mijn schrijfstijl, ISSA heads up. Ik heb een hele aparte schrijfstijl. Eigenlijk heel incorrect, niet formeel en meertalig. Deze introductie is tot nu toe erg formeel, wat ik best knap vind van mezelf. Ik heb een bewondering voor straattaal, ik vind het zo tof hoe jongeren zich creatief uitten en zich onderscheiden door middel van straattaal dus dit is sowieso terug te vinden. Ik zal ook een ‘urban dictionary’ erbij verwerken maar vaak is het aan de context wel te begrijpen wat ik bedoel.

Back to the question, want ik dwaal vaak af van het onderwerp. De 2e subvraag is, wat is de reden dat ik kies voor de naam ‘as told by Nienie’? Well that takes me all the way back to my childhood. Ik keek zo graag cartoons. Eigenlijk waren alle programma’s van Nickelodeon en Jetix my faves. Maar ik had echt iets speciaals met het programma ‘as told by Ginger’. Dit is zo een programma wat je kijkt in die tiener fase wanneer je eigenlijk “te oud wordt voor cartoons” (sidenote: je bent nooit te oud voor cartoons), maar je wel cartoons gebruikt als voorbeeld voor je tienerproblemen. Ik kon mezelf echt identificeren met Ginger. Ze schreef (vooral in haar dagboek) wat ik destijds ook deed. En ze had gewoon de typical tienerproblemen. Ook groeide ze met de serie mee wat mij erg fascineerde. Vandaar ‘as told by Nienie’ met de gedachtegang ook mee te groeien per verhaal.

Zoals jullie zien, of nou ja lezen…kan je uit één simpele vraag een heel verhaal krijgen. En ik wil graag mijn verhalen met jullie delen. Maar wat ik nog liever wil is interactie met jullie. Via wordpress gaat dat niet zo merk ik, liever via Facebook/Twitter? Wat willen jullie lezen/weten/vertellen?

– as told by Nienie