Train travel tales. Chapter BAD ROMANCE.

Op een zekere leeftijd heeft single zijn voordelen. Geen stress, niemand om rekening mee te houden. Je bent vrij om te gaan en staan waar je wil. Je kan flirten en doen wat je wil met wie je wil. En na alles wat ik de laatste 4 jaar heb meegemaakt met mannen ben ik ze eerlijk gezegd ook even zat. Utrecht ben ik ook zat dus het staat vast, ik ga een stedentrip maken met de trein, by myself.

Ik loop een beetje hard van stapel hè? Ik ben Safira, een 27-jarige freelance fotograve woonachtig in Utrecht. Zoals ik al zei heb ik de laatste 4 jaar veel gezeik meegemaakt met mannen. Hieruit kan geconcludeerd worden dat ik mijn geluk in de liefde niet zo sterk aanwezig is. Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen. De gebeurtenissen die ervoor hebben gezorgd dat ik deze stedentrip wil maken. En de stedentrip zelf. Maar ik zal beginnen bij het begin.

Ik fotografeer al sinds mijn 18e. Mijn ouders wilde altijd dat ik een studie koos met een zeker toekomstperspectief maar fotograferen was en is mijn passie. Natuurlijk is het heel moeilijk om als 18-jarige je ouders te overtuigen dat je passie geen fase is terwijl je ook een rebelse tiener bent. Als ik terugdenk hebben de conflicten met mijn ouders er onbewust voor gezorgd dat ik een fuckboy-magneet heb gecreëerd. Ik leerde Roberto kennen. Roberto, destijds 21 jaar, een “nette” jongeman. Een communicatie student met als hobby/werk dj. Eerlijk een dj en fotograaf is toch een prachtig landschap? Dit was het ook voor een lange tijd. We begonnen te daten, en werkten veel samen. We voelden even als een powerkoppel. Maar zoals iedereen weet van mannen die in de spotlight staan, er komen fans bij kijken. I don’t have to tell y’all about the female fans, right? En nu denk je vast dat hij is vreemdgegaan met zo een female fan. Nope, hij deed iets veel ergers!

Berto en ik waren verliefd. Je kent het wel als je verliefd bent. Je doet alles voor deze persoon. Ik woonde in een studentenflatje dus hij kwam vaak bij mij slapen. Op een dag gingen we uit eten, hierna hebben we een filmpje gepakt. Het was zo een romantische film wat lowkey veel seksscenes bevat. Ik noem het altijd ‘soft porn for soft people’. Het is een voorspel van het voorspel. Eenmaal thuis aangekomen begon het direct hot en steamy te worden. Ik kan het niet romantificeren want zo’n studentenkamer is precies 1 vierkant. Je komt de deur binnen en je kan direct je bed in stappen. Maar we zijn dus aan het zoenen en ineens vindt meneer dat we iets nieuws moeten proberen. Ik en m’n dumb in love looking ass dacht prima. “Wat wil je doen Berto?” Dus hij, helemaal ik shock dat ik überhaupt opensta om iets nieuws te proberen. ”Schat, meestal sta je achter de camera…wil je vandaag niet ervoor staan?”

“Wat? Waar heb je het over? Als wat zie je me? Ik denk toch echt dat je even snel naar een van die met pincode beveiligde kanalen moet zappen en heel snel jezelf moet helpen…lijpo.” Blijkbaar vond hij dit grappig want hij lacht en zegt, “Saf je denkt toch niet dat ik je vergelijk met een van die chicks…Die chicks komen naar m’n boekingen dus ik kan ze gewoon krijgen als ik wil. Maar ik wil dat niet. Ik wil jou, trouwens ik heb jou dus houd op met je onzin hoor.” En hij pakte me, en kuste me op m’n wang. Maar nogmaals…ik was 18…so no judging here. Het gedeelte waarin hij zei, “ik kan ze gewoon krijgen als ik wil” kwam toch echt aan als een kick in the vajayjay. Niet dat iemand daar ooit geschopt wordt maar het is de vrouwelijke versie van a kick in the nuts so…

Het kwam in ieder geval zo hard aan dat ik er eerlijk gezegd een beetje onzeker van werd. En die onzekerheid verwarde ik met extreem veel vertrouwen. Dus ik zei, “Je hoeft die meiden niet. Niet die van dat net en ook niet uit de club. Je hebt mij…” Hij glimlachte. Zijn glimlach was anders dan normaal, als ik nu terugdenk, maar dat zag ik destijds niet. “Dus je gaat voor me poseren? Vandaag ben ik jouw fotograaf.” Dus ik als een kleine hotwing voor hem poseren. Hij pakte zijn telefoon. En begon foto’s te maken. En filmpjes. “Je bent echt sexy hoor, waarom ben je geen model in plaats van fotograaf.” Yeah ik walg ook van mezelf dat ik dit aantrekkelijk vond. Terwijl hij foto’s maakte stimuleerde hij me om meer uit te trekken. En uitdagender te poseren. Ik was verliefd, dus ik deed dat. Hij wilde alles vastleggen. Zelfs de seks na het poseren. Ergens vond ik het wel spannend, op dat moment.

Na deze nacht ging alles gewoon normaal hoor. Af en toe wat discussies omdat hij altijd te lang wilde hangen na zijn boekingen. Maar als wifey van dj huppeldepup raak je eraan gewend. En als fotograaf had ik soms ook de gekste boekingen. Tot hij op een dag boos naar mij toekwam. Hij liep naar binnen en smeet de deur dicht. “Pardon?!!! Ik weet toch echt dat jij niet net de deur dichtgooide alsof je meebetaald aan de huur hier!” Hij stormde gewoon op me af, zette zijn hand op mijn keel en duwde me tegen de muur. En dit lijkt op het begin van weer zo een spannende herinnering, maar dat is het niet. Ik dacht dit is het. Het moment dat iemands zoon mij gaat slaan en ik een moeder kind loos moet maken zodra hij mij loslaat. “Waarom praten die boys van me over je? Dat je je hebt misdragen tijdens je werk laatst!” Ik glimlach, en hij moet wel denken dat ik gek ben want hij had mijn keel nog vast en ik glimlach. Hij liet meteen los ook. “Berto, ik weet niet waar je het over hebt. En wat je net deed kan absoluut niet. Ik wil dat je je spullen pakt, vertrekt en mij even met rust laat tot ik weer zin heb om je gezicht te zien.” Hij was het hier niet mee eens. “Je wilt wild doen op feesten toch, privéfoto’s maken in de slaapkamers. Sinds je voor mij heb geposeerd voel je je goed hè? Nu wil je poseren voor meerdere hè?” Hij pakte zijn spullen en weg was Roberto.


Ik zal even uitleggen wat er echt gebeurde. 
Ik was op een huisfeest. Een studentenfeest. Dit zijn de wildste feesten dus ik begreep zijn woede deels. Op dit feest was ik aan het werk. Maar de vriendin van de persoon die het feest organiseerde is ook fotograve. Er was veel drank en drugs op dit feest. Je kon legit in elke kamer van het huis beerpong spelen of een lijntje doen. Ik probeerde zoveel en vroeg mogelijk de foto’s te schieten. Zodat het op een nette turn up party leek, en niet een heftige American pie meets Tony Montana’s houseparty. Daarna zou ik vertrekken. Maar for real is beerpong een leuk spel, dus ik bleef wat hangen. Ik was supergoed erin, onverslaanbaar zelfs. Ineens hoorde ik veel geschreeuw en gelach op de gang. “Oeeh er is een heftige fotosessie gaande in de slaapkamer.” Ik bemoeide me er verder niet ermee. Het bleek dus dat mevrouw de fotograaf en meneer des huize een heftige foto lovemaking sessie hadden. Net als Berto en ik, ironisch… maar van mond tot mond ging dus “fotograaf houdt privéshoot op huisfeestje” rond. Een heftige vorm van miscommunicatie. Dit had voorkomen kunnen worden als Berto het gewoon vroeg zonder zijn hand op mijn keel. 

Na dit akkefietje heb ik Berto twee weken niet gesproken. Ik dacht na, had wat tijd voor mezelf en kwam dus erachter waarom hij zo boos was. Oké dit was echt een vergissing, we can work this out. Makkelijk zelfs! Ik was zelfs op het punt dat ik mijn trots aan de kant zette en hem een WhatsApp stuurde. This son of a…HIJ HAD MIJ GEBLOKKEERD. Oké inademen, uitademen. Ik zal hem wel mailen. Maar omdat ik zo een drukke week had, had ik nog geen kans om op WhatsApp te kijken. Ik merkte op dat ik in een groepsgesprek ben gegooid met vreemde nummers. “Wauw Safira, voor een fotograaf poseer je toch echt wel super geil.” Mijn hart begon zo hard te kloppen, mijn hoofd deed meteen pijn, mijn ogen begonnen heftig te tranen. Roberto, dit heb je echt niet gedaan. Je hebt niet de intieme momenten die ik met jou deelde gedeeld met de wereld. Vanbinnen ging ik kapot. Mijn naam, mijn reputatie als fotograaf, mijn ouders en familie…

Dit is een van de vele vervelende ervaringen in de liefde. Roberto is mijn eerste bad romance. Het heeft in ieder geval een grote stempel gedrukt op het succes van mijn liefdesleven…

Bedankt Berto.
– As told by Nienie, a chapter of the fictional novel: Train Travel Tales.

Angsten.

“The thing you are most afraid to write. Write that.

– advice to young writers”

As told by Nayyirah Waheed. Een hele talentvolle poëet. Ik kan me voorstellen dat Nayyirah met deze uitspraak de diepte in wil gaan. Maar jullie kennen nuchtere Nien. Ik ga het even oppervlakkig aanpakken en jullie een verhaal vertellen. 

Wie mij volgt op Facebook weet dit, zo niet let me start from the beginning. Ik heb mezelf een lange tijd gediagnosticeerd met insomnia. (Ik speelde dokter en zei dat ik een serieus probleem had om in slaap te vallen.) Omdat ik serieus moeite had met slapen en in slaap vallen. En naast de meerdere issues die ik heb houd ik ook niet van de echte dokter en/of medicijnen slikken. 

Ik probeerde verschillende dingen. Een ding wat ik probeerde is mediteren. Ik gebruikte een app hiervoor. Nu ik dit schrijf besef ik me dat het probleem hierna eigenlijk is weggegaan. Maar het kan ook komen door de recentelijk positieve veranderingen in mijn leven, onder andere mijn mindset. Anyways, ik slaap als een roosje. Als melanin Doornroosje zelfs. 

Oke ik ga even een omweg maken van het onderwerp, stay with me now. Ik heb een grote nicht, Dian, waar ik sinds klein kind af en toe bij slaap. Zij is erg spiritueel aangelegd. En sinds kleins kijk ik vreselijk daartegen op. Zij en de spiritualiteit fascineren mij. Ik ben mij dan ook, met babysteps, erin gaan verdiepen. 

Denk hierbij aan het mediteren en er sterk in geloven dat jouw brein een wapen is. Wish it, think it, get it. Ik ben oprecht van mening dat je mind so powerfull is dat het bij wijze van spreken een ziekte kan overwinnen. Het enige wat ik niet heb gekeken is, ‘the secret’ maar ik heb een korte aandachtspanne dus documentaires zijn heel moeilijk voor mij. 

Maar een dag vertelde ik haar over de film inception en dat ik eigenlijk nooit droom. Toen vertelde ze mij dat ik mijn eigen dromen kan creëeren als ik hiermee oefen. En ze zette een meditatie tape aan. Ik droomde dat ik een cowboy was en op een paard door de stad galoppeerde. Het was fijn.

Now back to the story. Als je mij als kind vroeg om mijn angst(en) te benoemen dan was het simpel. Muizen. Ik heb een muizenfobie. Ik moet ook altijd met de deur dicht slapen, waarom zal ik in een ander verhaal vertellen. Maar met de jaren zijn er een paar random angsten bij gekomen. Zo ben ik nu bijvoorbeeld bang voor vogelpootjes afdrukken in de sneeuw. Ik verander mijn route als ik dat zie. En ik ben sinds de film ‘mirrors‘ bang voor spiegels.

De laatste weken merk ik op dat ik droom. Of nou ja ik las ooit dat iedereen droomt alleen niet iedereen onthoudt het. Maar ik droom heftig en ik onthoud het ook. Ik merk ook op dat ik m’n dromen begin te controleren. Ik kan ze lichtelijk sturen. Het lijkt alsof een klein fragment van mijn dag in mijn hoofd blijft hangen en dat het onderwerp van mijn droom is. 

Doordat de dromen over een fragment van mijn dag gaan en niet hele non-fictieve dromen zijn, is het heel moeilijk ze te scheiden met de realiteit. Laatst droomde ik over een appgesprek, waarvan ik dus echt moest controleren of deze gevoerd is of niet. 

Deze dromen waren allemaal leuk, tot vandaag. Ik keek een trailer van een horrorfilm op Facebook. En die ene fractie van mijn 16 urige dag is blijven hangen en heeft een nachtmerrie gevormd. 

Ik droomde dat ik met een kennis in de lift stond en we grapjes maakte over enge dingen in de spiegel. Maar een man die ook in de lift stond zei al, don’t. Toen stopte deze lift en zei die man; jullie willen grapjes maken toch? Hij pakte mij en stopte me in een horrorachtige kamer. Waar ik dus de nacht moest overleven.

Ik voelde de letterlijke angst gewoon. En moest mezelf na een tijdje wakker maken uit deze nachtmerrie. Hoe ik dit deed was letterlijk uit de film inception. Ik kalmeer mezelf, kijk rond in de omgeving en zoek naar het onrealistische. En praat dan met mezelf.

– Nien, jij zal nooit grapjes maken met spiegels. Dit is een droom.

– Nien, je ziet deze kennis niet zo vaak om in zo een situatie met hem te belanden. Dit is een droom.

– Nien, je ziet alles helder behalve die man die je uit de lift greep. Dit is een droom.

– Nien, kijk rond in deze horrorkamer. Ken je het? Ben je hier ooit geweest? Nee! DIT IS EEN DROOM!

En ik schrok wakker. En ik ben bang. En ik schrijf. En ik deel. Yeah het is nu 05.58 maar zo zie je maar, er is op elk moment een verhaal te vertellen. Imma try to sleep now, maar HET LICHT BLIJFT AAN!

– as told by Nienie.

Closure.

As I write this, geef ik jullie een stukje van mezelf. Ik vind dat dit kan. Ik vind dat dit mag. Ik kan er eindelijk open over zijn, ik kan eindelijke de groei in mijn levensloop zien.

Dit klinkt allemaal als wartaal voor jullie hè? Ik spoel even terug.

Voor ASTOLDBYNIENIE was ik al aan het schrijven. Ik schrijf eigenlijk altijd, mijn oude agenda’s van de middelbare school zitten vol met teksten alsof het een dagboek is. Vanaf 2015 begon ik te schrijven in word en sloeg ik deze teksten op in een map genaamd ‘random thoughts’. Schrijven werkte therapeutisch voor mij. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en had geen manier om met al mijn emoties om te gaan. De emoties waar ik toen mee dealde waren verdriet (om een aantal familieleden en vrienden die ik verloren had) en liefde.

November 2015 begon ik mijn teksten een titel te geven. Ik noemde een tekst ‘Closure’. Met de tijd die verder liep en de ontwikkelingen in mijn leven schreef ik meer. Toen kwam ‘Closure 2’ en dit ging door tot ‘Closure 5’ en vervolgens schreef ik ‘Closure lost count’. Closure was voor mij echt heel privé, er is maar 1 vriendin die dit heeft gelezen. En elke keer dat ik het terug las dacht ik “wow sis, do you wanna talk about it?”

Voordat ik dit verhaal ben gaan schrijven heb ik ‘Closure’ weer teruggelezen. Ik kan het nu teruglezen met een glimlach. Ik zie de groei die ik heb doorgemaakt. Van jong en onzeker en hopeloos verliefd in closure 1, naar werkend aan mezelf genoegen nemen met Chanice en in de liefde een this too shall pass attitude in closure 5.

Het zit in mijn natuurlijke aard om dingen graag te af te kunnen sluiten. Vriendschappen, relaties, het verliezen van personen. Closure begon ik te schrijven omdat ik veel dingen niet kon afsluiten. En het ging aan me knagen. Ik schreef ooit, closure is net als een happily ever after, niet iedereen krijgt het.” Ik denk dat ik dit schreef om mezelf tot rust te brengen. Maar daar ben ik het niet meer volledig mee eens. Ik vind nu dat als je behoefte hebt aan closure, je het zelf moet creëren. Het maakt je emoties niet minder, maar het zorgt ervoor dat je verder kan in het leven.

Mijn closure heb ik grotendeels gevonden door te schrijven. Schrijven over mijn verdriet, schrijven over mijn gevoelens, schrijven over mijn doelen. Funfact; als afscheidsgebaar voor het verlies van mijn dierbare heb ik ‘family first’ getatoeëerd. En om verder te kunnen gaan op liefdesgebied heb ik al mijn gevoelens in een brief geschreven en deze opgestuurd.
Dit alles zorgt er niet voor dat de pijn weg gaat, maar voor mij persoonlijk creëerde het ruimte voor een nieuwe start. Want waar een deur sluit, opent een andere. And I can’t wait to see wat het universum voor mij in petto heeft.


– as told by Nienie 

ALLES. ALLES.

Hi, van tevoren wil ik even mijn excuses aanbieden. Ik heb een geweldig feest weekend achter de rug en beloofd daarover te schrijven. Maar na gisteren de film ‘EVERYTHING, EVERYTHING’ gezien te hebben ben ik geïnspireerd geraakt om dieper dan dit feest weekend te gaan. 

Dit is geen spoiler of review. Maar de film heeft wel degelijk een connectie met mijn verhaal dus ik ga kort uitleggen waar het over gaat.

Een jongevrouw Maddy leeft beperkt vanuit haar huis omdat zij een ziekte heeft. Zij heeft last van haar immuunsysteem dus als zij naar buiten gaat is ze vatbaar voor alle bacteriën en overleeft zij dit niet. Binnen de beperking van haar ziekte presteert ze het toch om zodanig van het leven te genieten door middel van haar rijke fantasie. Natuurlijk ontmoet ze een jongeman en wil zij niet meer leven in deze fantasie maar werkelijk leven. She wants to experience everything. Everything. 

Door een geweldig plottwist weet ze door die fantasie barrière te breken. Ik ga niet teveel zeggen but y’all should watch this movie. Online of vanaf 17 augustus in de Pathé. Nee dit is niet gesponsord, I am not on that sponsor shmoney yet!

Ik persoonlijk houd veel van films. Ik zoek bijna altijd een connectie/overeenkomst tussen de hoofdpersoon of personen en mezelf. Behalve bij horror, we have no connection and I’m too blessed by black Jesus to create one.

Door everything, everything begon ik na te denken over de overeenkomsten tussen Maddy en mezelf. Dit nadenken gebeurt gewoon om 02.30 in m’n slaap. Ik kan niet doorslapen en moet deze woorden kwijt.

Ik herken de grote fantasie van Maddy bij mezelf. Sommige mensen hebben plannen, dromen of wensen. Die zij door een beperking, hetzij een ziekte hetzij angst of geld, niet kunnen uitvoeren. Ik noem deze mensen de dromers. Ik was zelf ook een dromer. Ik wilde altijd veel. Maar door mijn persoonlijke beperkingen bleef ik als het ware binnen de hokjes kleuren. 

Ik beperkte mezelf in van alles. Doen wat ik leuk vind. Omgaan met bepaalde personen. Mijn hart op mijn tong dragen. Mijn verhaal met de wereld delen. 

In de film wilde Maddy niet meer alleen fantasierijk leven. Ze wilde werkelijk leven en alles ervaren. Deze switch maakte zij door de liefde, ze werd verliefd op Olly.


Ik heb gemerkt dat ik ergens dit jaar deze switch ook heb gemaakt. Door niet meer fantasierijk te leven. Maar door echt te leven. Voor mij is deze switch ook gekomen door liefde. Maar een ander soort liefde. Not to sound cheesy but selflove. Major key! Het moment dat ik mezelf in de spiegel aan kon kijken en kon zeggen, jij verdient meer dan alleen alles mee te maken in je hoofd…ben ik echt gaan leven. 

You have to speak things into existence is een van m’n mantras. En ik zeg nu tegen het universum, en tegen jullie lezers, mijn tijd is nu. I never felt better. Ik wil ook intens genieten, lachen, feesten, reizen en houden van alles. ALLES.   

– as told by Nienie

Introduction…

Hi, ik ben Chanice. Ook wel Niecje, Nienie, Poes, Kat of Harley. Hier kan je een korte beschrijving over mij vinden. Maar er is zoveel meer te vertellen dan een korte beschrijving.

Wie ben ik? Wat ben ik? Wat zijn mijn dromen? Wat zijn mijn passies? Wat zijn mijn angsten? Waarom as told by Nienie? Waar wil ik naar toe? Waar kom ik vandaan? Eigenlijk zijn dit best persoonlijke vragen. Maar van nature ben ik een, ik noem het ‘sharer’. Een open boek. Ik deel graag. Niet mijn voedsel. Stay! Away! From! My! Food! Maar ik deel wel graag verhalen, ik deel graag mijn visies. Ik lees ook graag verhalen van anderen. En discussieer graag hierover.

Door middel van verschillende verhalen, gedichten en eventuele filmpjes laat ik jullie kennismaken met mij en andere storytellers. Onderin de tekst staat altijd “as told by…”, zodat het duidelijk is wiens verhaal je hebt gelezen.

Waarom as told by Nienie?

Deze vraag kan al opgesplitst worden in 2 subvragen… Waarom ik ervoor kies om dit platform op te richten? Ik vind het leuk om te schrijven. Het helpt met nadenken over het leven. Het is rustgevend als het te druk wordt in mijn hoofd. En heel af en toe vind ik het moeilijk om mezelf verbaal uit te drukken. In mijn hoofd klinkt het dan allemaal super. Maar voor mijn gevoel komt het er dan heel gek uit.

Wat jullie trouwens ook moeten weten over mijn schrijfstijl, ISSA heads up. Ik heb een hele aparte schrijfstijl. Eigenlijk heel incorrect, niet formeel en meertalig. Deze introductie is tot nu toe erg formeel, wat ik best knap vind van mezelf. Ik heb een bewondering voor straattaal, ik vind het zo tof hoe jongeren zich creatief uitten en zich onderscheiden door middel van straattaal dus dit is sowieso terug te vinden. Ik zal ook een ‘urban dictionary’ erbij verwerken maar vaak is het aan de context wel te begrijpen wat ik bedoel.

Back to the question, want ik dwaal vaak af van het onderwerp. De 2e subvraag is, wat is de reden dat ik kies voor de naam ‘as told by Nienie’? Well that takes me all the way back to my childhood. Ik keek zo graag cartoons. Eigenlijk waren alle programma’s van Nickelodeon en Jetix my faves. Maar ik had echt iets speciaals met het programma ‘as told by Ginger’. Dit is zo een programma wat je kijkt in die tiener fase wanneer je eigenlijk “te oud wordt voor cartoons” (sidenote: je bent nooit te oud voor cartoons), maar je wel cartoons gebruikt als voorbeeld voor je tienerproblemen. Ik kon mezelf echt identificeren met Ginger. Ze schreef (vooral in haar dagboek) wat ik destijds ook deed. En ze had gewoon de typical tienerproblemen. Ook groeide ze met de serie mee wat mij erg fascineerde. Vandaar ‘as told by Nienie’ met de gedachtegang ook mee te groeien per verhaal.

Zoals jullie zien, of nou ja lezen…kan je uit één simpele vraag een heel verhaal krijgen. En ik wil graag mijn verhalen met jullie delen. Maar wat ik nog liever wil is interactie met jullie. Via wordpress gaat dat niet zo merk ik, liever via Facebook/Twitter? Wat willen jullie lezen/weten/vertellen?

– as told by Nienie

Adam Zomer 27-7-93 – 26-7-15

Wie had gedacht dat ik na 2 jaar zonder tranen over je kan schrijven. Niet eens alleen zonder tranen…Ik schrijf dit met een lach. Een glimlach omdat ik denk aan die man die ons echt niet mocht in de OBA.

Ik lach omdat ik denk aan de discussies die wij eindeloos hebben gevoerd. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat wij vrienden werden? We hadden letterlijk elke dag een discussie. Ik lach omdat ik denk aan hoe roze je lievelingskleur was, en dat jij meer Starbucks dronk dan the average American white girl.

Ik lach, omdat ik na 2 jaar eindelijk je leven kan vieren. En niet meer pieker en met alle onbeantwoorde vragen zit. Ik zat ermee hoe wij door de sleur van het “echte leven” uit elkaar zijn gegroeid. Maar ik ben tevreden ermee dat ik een rol in jouw leven heb gespeeld, een positieve rol. Ik ben trots dat je op jouw laatste dagen op aarde aan mij (en die andere) dacht. Ik lach omdat je toch wel aangaf van ons te houden. Ik ook van jou my crazy, koppige, hoog intelligente, altijd goed gestylde maat.

Adam staat in verschillende religies voor ‘de eerste mens’. Ik hoop dat je nu niet naar mij fronst want ik weet hoe vaak wij hebben gediscussieerd over religie. Maar je was op de middelbare school echt wel de eerste die ervoor zorgde dat ik hard studeerde. Je zei, “Chanice als jij zakt, zak ik ook expres en dan doen we samen het jaar over!” Niemand wilde vrijwillig nog een jaar daar blijven, zo wist ik dat je het met me meende.

Ik schrijf altijd alsof ik met je praat. Het kalmeert mij. In dit leven hebben mensen zelden de kans om een laatste gesprek te voeren. Door middel van dit digitale tijdperk probeerde jij toch een laatste groet te doen… So I will take a page of your book.

Bedankt voor je vriendschap, je kennis, je lach. En bedankt dat ik altijd mijn verhaal mocht doen. Jij bent mijn inspiratie voor As Told by Nienie. Ik moet toegeven dat ik het bij de laatste zinnen niet meer droog kan houden, maar het zijn tranen van geluk.

– as told by Nienie.