Closure.

As I write this, geef ik jullie een stukje van mezelf. Ik vind dat dit kan. Ik vind dat dit mag. Ik kan er eindelijk open over zijn, ik kan eindelijke de groei in mijn levensloop zien.

Dit klinkt allemaal als wartaal voor jullie hè? Ik spoel even terug.

Voor ASTOLDBYNIENIE was ik al aan het schrijven. Ik schrijf eigenlijk altijd, mijn oude agenda’s van de middelbare school zitten vol met teksten alsof het een dagboek is. Vanaf 2015 begon ik te schrijven in word en sloeg ik deze teksten op in een map genaamd ‘random thoughts’. Schrijven werkte therapeutisch voor mij. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en had geen manier om met al mijn emoties om te gaan. De emoties waar ik toen mee dealde waren verdriet (om een aantal familieleden en vrienden die ik verloren had) en liefde.

November 2015 begon ik mijn teksten een titel te geven. Ik noemde een tekst ‘Closure’. Met de tijd die verder liep en de ontwikkelingen in mijn leven schreef ik meer. Toen kwam ‘Closure 2’ en dit ging door tot ‘Closure 5’ en vervolgens schreef ik ‘Closure lost count’. Closure was voor mij echt heel privé, er is maar 1 vriendin die dit heeft gelezen. En elke keer dat ik het terug las dacht ik “wow sis, do you wanna talk about it?”

Voordat ik dit verhaal ben gaan schrijven heb ik ‘Closure’ weer teruggelezen. Ik kan het nu teruglezen met een glimlach. Ik zie de groei die ik heb doorgemaakt. Van jong en onzeker en hopeloos verliefd in closure 1, naar werkend aan mezelf genoegen nemen met Chanice en in de liefde een this too shall pass attitude in closure 5.

Het zit in mijn natuurlijke aard om dingen graag te af te kunnen sluiten. Vriendschappen, relaties, het verliezen van personen. Closure begon ik te schrijven omdat ik veel dingen niet kon afsluiten. En het ging aan me knagen. Ik schreef ooit, closure is net als een happily ever after, niet iedereen krijgt het.” Ik denk dat ik dit schreef om mezelf tot rust te brengen. Maar daar ben ik het niet meer volledig mee eens. Ik vind nu dat als je behoefte hebt aan closure, je het zelf moet creëren. Het maakt je emoties niet minder, maar het zorgt ervoor dat je verder kan in het leven.

Mijn closure heb ik grotendeels gevonden door te schrijven. Schrijven over mijn verdriet, schrijven over mijn gevoelens, schrijven over mijn doelen. Funfact; als afscheidsgebaar voor het verlies van mijn dierbare heb ik ‘family first’ getatoeëerd. En om verder te kunnen gaan op liefdesgebied heb ik al mijn gevoelens in een brief geschreven en deze opgestuurd.
Dit alles zorgt er niet voor dat de pijn weg gaat, maar voor mij persoonlijk creëerde het ruimte voor een nieuwe start. Want waar een deur sluit, opent een andere. And I can’t wait to see wat het universum voor mij in petto heeft.


– as told by Nienie 

ALLES. ALLES.

Hi, van tevoren wil ik even mijn excuses aanbieden. Ik heb een geweldig feest weekend achter de rug en beloofd daarover te schrijven. Maar na gisteren de film ‘EVERYTHING, EVERYTHING’ gezien te hebben ben ik geïnspireerd geraakt om dieper dan dit feest weekend te gaan. 

Dit is geen spoiler of review. Maar de film heeft wel degelijk een connectie met mijn verhaal dus ik ga kort uitleggen waar het over gaat.

Een jongevrouw Maddy leeft beperkt vanuit haar huis omdat zij een ziekte heeft. Zij heeft last van haar immuunsysteem dus als zij naar buiten gaat is ze vatbaar voor alle bacteriën en overleeft zij dit niet. Binnen de beperking van haar ziekte presteert ze het toch om zodanig van het leven te genieten door middel van haar rijke fantasie. Natuurlijk ontmoet ze een jongeman en wil zij niet meer leven in deze fantasie maar werkelijk leven. She wants to experience everything. Everything. 

Door een geweldig plottwist weet ze door die fantasie barrière te breken. Ik ga niet teveel zeggen but y’all should watch this movie. Online of vanaf 17 augustus in de Pathé. Nee dit is niet gesponsord, I am not on that sponsor shmoney yet!

Ik persoonlijk houd veel van films. Ik zoek bijna altijd een connectie/overeenkomst tussen de hoofdpersoon of personen en mezelf. Behalve bij horror, we have no connection and I’m too blessed by black Jesus to create one.

Door everything, everything begon ik na te denken over de overeenkomsten tussen Maddy en mezelf. Dit nadenken gebeurt gewoon om 02.30 in m’n slaap. Ik kan niet doorslapen en moet deze woorden kwijt.

Ik herken de grote fantasie van Maddy bij mezelf. Sommige mensen hebben plannen, dromen of wensen. Die zij door een beperking, hetzij een ziekte hetzij angst of geld, niet kunnen uitvoeren. Ik noem deze mensen de dromers. Ik was zelf ook een dromer. Ik wilde altijd veel. Maar door mijn persoonlijke beperkingen bleef ik als het ware binnen de hokjes kleuren. 

Ik beperkte mezelf in van alles. Doen wat ik leuk vind. Omgaan met bepaalde personen. Mijn hart op mijn tong dragen. Mijn verhaal met de wereld delen. 

In de film wilde Maddy niet meer alleen fantasierijk leven. Ze wilde werkelijk leven en alles ervaren. Deze switch maakte zij door de liefde, ze werd verliefd op Olly.


Ik heb gemerkt dat ik ergens dit jaar deze switch ook heb gemaakt. Door niet meer fantasierijk te leven. Maar door echt te leven. Voor mij is deze switch ook gekomen door liefde. Maar een ander soort liefde. Not to sound cheesy but selflove. Major key! Het moment dat ik mezelf in de spiegel aan kon kijken en kon zeggen, jij verdient meer dan alleen alles mee te maken in je hoofd…ben ik echt gaan leven. 

You have to speak things into existence is een van m’n mantras. En ik zeg nu tegen het universum, en tegen jullie lezers, mijn tijd is nu. I never felt better. Ik wil ook intens genieten, lachen, feesten, reizen en houden van alles. ALLES.   

– as told by Nienie

Introduction…

Hi, ik ben Chanice. Ook wel Niecje, Nienie, Poes, Kat of Harley. Hier kan je een korte beschrijving over mij vinden. Maar er is zoveel meer te vertellen dan een korte beschrijving.

Wie ben ik? Wat ben ik? Wat zijn mijn dromen? Wat zijn mijn passies? Wat zijn mijn angsten? Waarom as told by Nienie? Waar wil ik naar toe? Waar kom ik vandaan? Eigenlijk zijn dit best persoonlijke vragen. Maar van nature ben ik een, ik noem het ‘sharer’. Een open boek. Ik deel graag. Niet mijn voedsel. Stay! Away! From! My! Food! Maar ik deel wel graag verhalen, ik deel graag mijn visies. Ik lees ook graag verhalen van anderen. En discussieer graag hierover.

Door middel van verschillende verhalen, gedichten en eventuele filmpjes laat ik jullie kennismaken met mij en andere storytellers. Onderin de tekst staat altijd “as told by…”, zodat het duidelijk is wiens verhaal je hebt gelezen.

Waarom as told by Nienie?

Deze vraag kan al opgesplitst worden in 2 subvragen… Waarom ik ervoor kies om dit platform op te richten? Ik vind het leuk om te schrijven. Het helpt met nadenken over het leven. Het is rustgevend als het te druk wordt in mijn hoofd. En heel af en toe vind ik het moeilijk om mezelf verbaal uit te drukken. In mijn hoofd klinkt het dan allemaal super. Maar voor mijn gevoel komt het er dan heel gek uit.

Wat jullie trouwens ook moeten weten over mijn schrijfstijl, ISSA heads up. Ik heb een hele aparte schrijfstijl. Eigenlijk heel incorrect, niet formeel en meertalig. Deze introductie is tot nu toe erg formeel, wat ik best knap vind van mezelf. Ik heb een bewondering voor straattaal, ik vind het zo tof hoe jongeren zich creatief uitten en zich onderscheiden door middel van straattaal dus dit is sowieso terug te vinden. Ik zal ook een ‘urban dictionary’ erbij verwerken maar vaak is het aan de context wel te begrijpen wat ik bedoel.

Back to the question, want ik dwaal vaak af van het onderwerp. De 2e subvraag is, wat is de reden dat ik kies voor de naam ‘as told by Nienie’? Well that takes me all the way back to my childhood. Ik keek zo graag cartoons. Eigenlijk waren alle programma’s van Nickelodeon en Jetix my faves. Maar ik had echt iets speciaals met het programma ‘as told by Ginger’. Dit is zo een programma wat je kijkt in die tiener fase wanneer je eigenlijk “te oud wordt voor cartoons” (sidenote: je bent nooit te oud voor cartoons), maar je wel cartoons gebruikt als voorbeeld voor je tienerproblemen. Ik kon mezelf echt identificeren met Ginger. Ze schreef (vooral in haar dagboek) wat ik destijds ook deed. En ze had gewoon de typical tienerproblemen. Ook groeide ze met de serie mee wat mij erg fascineerde. Vandaar ‘as told by Nienie’ met de gedachtegang ook mee te groeien per verhaal.

Zoals jullie zien, of nou ja lezen…kan je uit één simpele vraag een heel verhaal krijgen. En ik wil graag mijn verhalen met jullie delen. Maar wat ik nog liever wil is interactie met jullie. Via wordpress gaat dat niet zo merk ik, liever via Facebook/Twitter? Wat willen jullie lezen/weten/vertellen?

– as told by Nienie

Adam Zomer 27-7-93 – 26-7-15

Wie had gedacht dat ik na 2 jaar zonder tranen over je kan schrijven. Niet eens alleen zonder tranen…Ik schrijf dit met een lach. Een glimlach omdat ik denk aan die man die ons echt niet mocht in de OBA.

Ik lach omdat ik denk aan de discussies die wij eindeloos hebben gevoerd. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat wij vrienden werden? We hadden letterlijk elke dag een discussie. Ik lach omdat ik denk aan hoe roze je lievelingskleur was, en dat jij meer Starbucks dronk dan the average American white girl.

Ik lach, omdat ik na 2 jaar eindelijk je leven kan vieren. En niet meer pieker en met alle onbeantwoorde vragen zit. Ik zat ermee hoe wij door de sleur van het “echte leven” uit elkaar zijn gegroeid. Maar ik ben tevreden ermee dat ik een rol in jouw leven heb gespeeld, een positieve rol. Ik ben trots dat je op jouw laatste dagen op aarde aan mij (en die andere) dacht. Ik lach omdat je toch wel aangaf van ons te houden. Ik ook van jou my crazy, koppige, hoog intelligente, altijd goed gestylde maat.

Adam staat in verschillende religies voor ‘de eerste mens’. Ik hoop dat je nu niet naar mij fronst want ik weet hoe vaak wij hebben gediscussieerd over religie. Maar je was op de middelbare school echt wel de eerste die ervoor zorgde dat ik hard studeerde. Je zei, “Chanice als jij zakt, zak ik ook expres en dan doen we samen het jaar over!” Niemand wilde vrijwillig nog een jaar daar blijven, zo wist ik dat je het met me meende.

Ik schrijf altijd alsof ik met je praat. Het kalmeert mij. In dit leven hebben mensen zelden de kans om een laatste gesprek te voeren. Door middel van dit digitale tijdperk probeerde jij toch een laatste groet te doen… So I will take a page of your book.

Bedankt voor je vriendschap, je kennis, je lach. En bedankt dat ik altijd mijn verhaal mocht doen. Jij bent mijn inspiratie voor As Told by Nienie. Ik moet toegeven dat ik het bij de laatste zinnen niet meer droog kan houden, maar het zijn tranen van geluk.

– as told by Nienie.