Closure.

As I write this, geef ik jullie een stukje van mezelf. Ik vind dat dit kan. Ik vind dat dit mag. Ik kan er eindelijk open over zijn, ik kan eindelijke de groei in mijn levensloop zien.

Dit klinkt allemaal als wartaal voor jullie hè? Ik spoel even terug.

Voor ASTOLDBYNIENIE was ik al aan het schrijven. Ik schrijf eigenlijk altijd, mijn oude agenda’s van de middelbare school zitten vol met teksten alsof het een dagboek is. Vanaf 2015 begon ik te schrijven in word en sloeg ik deze teksten op in een map genaamd ‘random thoughts’. Schrijven werkte therapeutisch voor mij. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en had geen manier om met al mijn emoties om te gaan. De emoties waar ik toen mee dealde waren verdriet (om een aantal familieleden en vrienden die ik verloren had) en liefde.

November 2015 begon ik mijn teksten een titel te geven. Ik noemde een tekst ‘Closure’. Met de tijd die verder liep en de ontwikkelingen in mijn leven schreef ik meer. Toen kwam ‘Closure 2’ en dit ging door tot ‘Closure 5’ en vervolgens schreef ik ‘Closure lost count’. Closure was voor mij echt heel privé, er is maar 1 vriendin die dit heeft gelezen. En elke keer dat ik het terug las dacht ik “wow sis, do you wanna talk about it?”

Voordat ik dit verhaal ben gaan schrijven heb ik ‘Closure’ weer teruggelezen. Ik kan het nu teruglezen met een glimlach. Ik zie de groei die ik heb doorgemaakt. Van jong en onzeker en hopeloos verliefd in closure 1, naar werkend aan mezelf genoegen nemen met Chanice en in de liefde een this too shall pass attitude in closure 5.

Het zit in mijn natuurlijke aard om dingen graag te af te kunnen sluiten. Vriendschappen, relaties, het verliezen van personen. Closure begon ik te schrijven omdat ik veel dingen niet kon afsluiten. En het ging aan me knagen. Ik schreef ooit, closure is net als een happily ever after, niet iedereen krijgt het.” Ik denk dat ik dit schreef om mezelf tot rust te brengen. Maar daar ben ik het niet meer volledig mee eens. Ik vind nu dat als je behoefte hebt aan closure, je het zelf moet creëren. Het maakt je emoties niet minder, maar het zorgt ervoor dat je verder kan in het leven.

Mijn closure heb ik grotendeels gevonden door te schrijven. Schrijven over mijn verdriet, schrijven over mijn gevoelens, schrijven over mijn doelen. Funfact; als afscheidsgebaar voor het verlies van mijn dierbare heb ik ‘family first’ getatoeëerd. En om verder te kunnen gaan op liefdesgebied heb ik al mijn gevoelens in een brief geschreven en deze opgestuurd.
Dit alles zorgt er niet voor dat de pijn weg gaat, maar voor mij persoonlijk creëerde het ruimte voor een nieuwe start. Want waar een deur sluit, opent een andere. And I can’t wait to see wat het universum voor mij in petto heeft.


– as told by Nienie 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s